Skip to main content

A man with only hand

A man with only hand 

आज रात्री माझ्या वर्कशॉप वर night शिफ्ट चालू असल्यामुळे मी पण थांबून माझा काही काम करत बसलो. laptop वर संदीप माहेश्वरींच्या स्पीच ची एक क्लीप लाऊन ठेवली होती, ती ऐकाताना त्यातील एक कथा फार आवडली म्हणून ती शेअर करतो आहे.
हि कथा आहे क्यारली नावाच्या हंगेरियन सैन्यामधल्या एक पिस्टल शुटर ची. त्याने पिस्टल शुटींग मध्ये मोठ नाव केलेलंआणि राष्ट्रीय स्तरावरच्या बऱ्याच स्पर्धा जिंकल्या होत्या.
१९३८च्या एका ट्रेनिंग कॅम्पमध्ये त्याच्या उजव्या हातामध्ये ह्यांडग्रेनेड चा स्फोट होऊन तो हात कायमचा वापरण्यास अयोग्य झाला, ज्या हाताने तो पिस्तुल शुटींग मध्ये बक्षीस मिळवायचा तो हातच निकामी झाल्यावर एखाद्याने खरा तर त्या क्षेत्रातल करिअर संपवल असत .लोकांना हि असच वाटलंपण त्याने काय नाही त्या पेक्षा काय आहे या कडे लक्ष दिलं आणि दवाखान्यातून बाहेर पडल्यावर त्याने डाव्या हाताने पिस्तुल शुटींग ची प्रक्टिस सुरु केली .
१ वर्षाच्या प्रचंड प्रक्टिस नंतर तो १९३९च्या राष्ट्रीय स्पर्धेमध्ये त्याने त्याच्या डाव्या हाताने प्रथम पारितोषिक पटकावले, आणि लोकांना तोंडात बोट घालायला लावले, त्या काळात त्याला खूप प्रसिद्धी मिळाली पण त्याला तेवढ्यावरच थांबायचा न्हवत. त्याचं लक्ष होत औलोम्पिक १९४० ची स्पर्धेत गोल्ड मेडल !
महायुद्धा मुळे १९४० ची औलोम्पिक स्पर्धा रद्द झाली.त्या वेळेस त्याचं वय होतं२८ वर्ष! पुन्हा हा तरुण ना हारता १९४४च्या ओलोम्पिक च्या तयारीला लागला ,दुर्दैवाने दुसऱ्या महायुद्धामुळे हि स्पर्धा पण रद्द झाली.पण हार मारेल तो क्यारली कसला?त्याने पुन्हा नव्या जोमाने १९४८च्या औलोम्पिक स्पर्धेची प्रचंड तयारी केली ती हि डाव्या हातानेच कारण त्याचा उजवा हात आता निरोपयोगी होता.
या वेळेस मात्र त्याच्या प्रयत्नांना यश आला आणि पिस्तुल शुटींग मध्ये त्याने त्या वर्षीच गोल्ड मेडल मिळवलं ते हि वयाच्या ३८ व्या वर्षी !अजून हि त्याची इच्छाशक्ती आणि आत्मविश्वास इतका जबरदस्त होती कि त्याने पुढे १९५२च्या ओलोम्पिक स्पर्धेत भाग घेऊन पुन्हा एकदा गोल्ड मेडलच जिंकले आणि इतिहास रचला कारण तो पर्यंत ओलोम्पिक स्पर्धेमध्ये सलग दुसर्यांदा गोल्ड्मेडल मिळवणारा तो पहिला मानकरी ठरला ते हि फक्त कमकुवत अश्या डाव्या एका हाताच्या जोरावर आणि प्रचंड अश्या आत्मविश्वास व मेहनतीच्या जोरावर!!!(रात्री त्याचा हा फोटो हि विकिपिडीयावर त्याची माहिती घेताना मिळाला )

Comments

Popular posts from this blog

आठरे-पाटील

मला भावलेली माणसे : ****आठरे-पाटील( नाना) *** २००५ सालच्या दरम्यानची गोष्टआहे.मी पुण्यातून दुध डेअरी ची रिपेअरिंग ची काम करत असताना छोटी मोठी प्रोजेक्ट घ्यायचा प्रयत्न करत होतो आणि मला नगर जिल्ह्यातलं एक गावामध्ये एक एजन्सी कडून जुनी मशीन्स १नवीन दुध डेअरी मध्ये बसवण्याच काम मिळाल होतं.मला सांगण्यात आल होतं कि तिथ जाऊन "आठरे –पाटील (नाना)" ना भेटा. ठरल्याप्रमाणे मी त्या अडनिड गावी (आता न ाव आठवत नाही गावाचं!) गेलो.आतापर्यंत ३ वर्ष झाले होते मी व्यवसाय सुरु करून आणि महाराष्ट्रातील बऱ्याच दुध डेअरी ना काम निमित्ताने जाण्याचा योग आला होता.त्या मुळे डेअरी चा चेअरमन कसा असतो हे चांगलाच माहित झालं होता. कुठल्या ना कुठल्या पक्षाची पार्श्वभूमी असलेल्या व पांढरे खादीचे कपडे,ती नवीन घेतलेली स्कर्पिओ किवा तत्सम गाडी, आणि बाकीचा लवाजमा, ऑफिस च्या बाहेर ताटकळत बसलेले कुठल्या ना कुठल्या अपेक्षेने बसलेले लोक हे मी आत्ता पर्यंत पाहिलेले वास्तव होते.( अर्थात काही सन्माननीय अपवाद होते पण परिस्थिती साधारण सारखीच होती सगळी कडे) तोच दृष्टीकोन घेऊन मी ती डेअरी शोधत पोहचलो. अर्धवट बांधकाम चालू ...

फुगा

             “साहेब, ह्यो फुगा कितीला मिळतो हो हित?” त्याने न राहून आज प्रश्न विचारलाच ! साहेब गाडी काढत म्हणाले “अहो याचा चार्ज लावत नाहीत गिफ्ट असतो !” तसाहेबाच्या मुलीने विचारल “का हो काका तुम्हाला घ्याचायचं का?   कसनुस हसत त्याने नाही म्हणून नेहमी सारखा साहेबाना गाडी रिवर्स घ्यायला मदत केली साहेब निघाले विचार करत परत   थाबुन त्याला विचारलं “duty किती ला संपते तुमची?” त्याने सांगितला ”१० वाजता ” साहेब “बर”एवढाच म्हणाले आणि निघून गेले . आज रविवार असल्यामुळं गर्दी ची वेळ त्या मुळ तो परत   येणारे लोक आपल्या गाड्या निट पार्क करत आहेत का हे बघत असताना सहा महिन्यातला आयुष्याचा पटल त्याच्यासमोर तरळला .                               एक महिना होत आला होता त्याला इथ duty ला लागून !! गावाकडे दुष्काळामुळे शेतीत काय करता येत न्हवत आणि शिक्षण १२ वी झाली होती काही तरी जगायला काम केला पाहिजे   म्हणूनं मग तो पुण्यात आला .गावातलाच एक माणूस इथल्या सिकुरीटी कंपनीत...