Skip to main content

फुगा


       
     “साहेब, ह्यो फुगा कितीला मिळतो हो हित?” त्याने न राहून आज प्रश्न विचारलाच ! साहेब गाडी काढत म्हणाले “अहो याचा चार्ज लावत नाहीत गिफ्ट असतो !” तसाहेबाच्या मुलीने विचारल “का हो काका तुम्हाला घ्याचायचं का?  कसनुस हसत त्याने नाही म्हणून नेहमी सारखा साहेबाना गाडी रिवर्स घ्यायला मदत केली साहेब निघाले विचार करत परत  थाबुन त्याला विचारलं “duty किती ला संपते तुमची?” त्याने सांगितला ”१० वाजता ” साहेब “बर”एवढाच म्हणाले आणि निघून गेले . आज रविवार असल्यामुळं गर्दी ची वेळ त्या मुळ तो परत  येणारे लोक आपल्या गाड्या निट पार्क करत आहेत का हे बघत असताना सहा महिन्यातला आयुष्याचा पटल त्याच्यासमोर तरळला .
             
                एक महिना होत आला होता त्याला इथ duty ला लागून !! गावाकडे दुष्काळामुळे शेतीत काय करता येत न्हवत आणि शिक्षण १२ वी झाली होती काही तरी जगायला काम केला पाहिजे  म्हणूनं मग तो पुण्यात आला .गावातलाच एक माणूस इथल्या सिकुरीटी कंपनीत कामाला होता त्याने याला हि तिथच चीकटवल आणि त्याच्या जवळच एक पत्राची खोली ओळखीने भाड्यानी दिली होतीं त्याच्या बायकोला पण चार धुण्य भांड्याची काम मिळाली होती तीन वर्षाच पोरगा शेजारचीकड ठेऊन ती काम करून यायची, कस तरी दिवस  ढकलले जात होते इतकाच !
            
             आता सहा महिने झाले होते पुण्नयत येऊन , कंपनीचा साहेब दर  दोन महिन्याला डूटा बदलायचा ! सायकल सोडून त्या कडा वाहन न्हवत म्हणून कंपनीचा सुपरवाझर  त्यातल्या त्यात जवळची डूटी  द्यायचा. सोसायट्या मधला काम बर असायचा बसून राह्यचा , येणाऱ्या जाणार्या माणसांची, गाड्यांची रजिस्टर वर एन्ट्री करून घ्याची काम करणर्या लोकावर लक्ष ठेवायचा बस एव्हड काम होता .आत्ता पर्यंत तीन  सोसायट्या झाल्या काम करून या महिन्यापासून मात्र सुपरवायझर ने एक हॉटेल च्या बाहेर duty लावली होती. गावाकडच्या हॉटेलपेक्षा लई भारी हॉटेल, वडापाव सारखाच बर्गर का काय म्हणत्यत त्याच हॉटेल ,त्या बरोबर आईस्क्रीम,कोल्ड्रिंक काय काय लोक खातेत ,कॉलेजचे पोर ,जोडपी, घरदार एकत्र येतेत ,खायची प्याची, आत खेळायला पण आहे तिथ बारकी पोर खेळत असतेत.बाहेर एक बाकड्यावर एक सर्काशीतल्या जोकर सारखा पुतळा ठेवला होता त्याच्या शेजारी बसून लोक मोबाईल वर तोंड वेडे वाकडे करून फोटो काढ्याची .
    
        लांबून उभा राहून ती सगळी मजा बघताना त्याच्या मनात यायचं “या पुतळ्याचा बर आहे ,मस्त बसून असतो बाकड्यावर, आम्हाला वाचमन ला मात्र आठ तास उभा रहाव लागत. साध पाणी पण आत जाऊन घेता येत नाही. या सहा महिन्यात मला नावाने तसं फक्त सुपरवाईझर आणि एक दोन लोकच हक मारतेत बाकी सगळे एकाच नाव म्हणतात -वाचमन!!”.
  
             मघाशी एक कुटुंब त्याच्या समोरून , डोक्यावर टोप्या फुगे आणि केक खात गेले .कुणाचा तर आज वाढदिवस होता त्यातल्या बहुतेक ,ते बघितल्यावर त्याला आठवल, आपल हि पोरगा आज तीन वर्षाच झाल.पण आपण तर काहीच केला नाही पोरासाठी , या महिन्याच्या पगार झाला कि इथल्या म्यानेजर ला सांगून ते बर्गर का काय ते नक्की घ्यायचं त्या बरोबर ते फुगे आणि छोटी खेळण पण विकत घ्याची, किती का महाग आसना! .  मघाशी गेलेले साहेब त्याला जास्त आवडायचे कारण या महिन्यात जवळपास दर रविवारी संध्याकाळी ते त्यांच्या  लहान मुलाला आणि मुलीला घेऊन यायचे तिथ त्यांचे मुल खेळायचे, खायचे आणि जाताना हातात छोटे छोटे खेळणे घेऊन जायचे . त्यांची मुल भारी होती जाताना मला बाय बाय करायची, साहेब तर गाडी रिवर्स घ्यायला मदत करतो म्हणून “थ्यांकू” म्हणयचे .एकदा तर त्याच्याशी  पाच मिनिट गप्पा मारत त्याच्या बद्दल आणि त्याच्या मुलांबद्दल पण विचारलं.एवढ आपलेपणा तसा त्याला कमीच मिळायचा !!
            
              हॉर्नचा आवाज आला तेव्हा तो विचाराच्या तंद्रीतून जागा झाला समोर मघाचेच साहेब आणि त्यांची मुलगी होती. साहेब गाडी लाऊन परत हॉटेल मध्ये गेले आणि नंतर काही वेळाने आतून  त्यांच्या मुलीच्या हातात १ फुगा , छोट खेळण आणि मोठा पाकीट होत ते परत त्याच्या  जवळ येऊन आले आणि साहेबांची  मुलगी त्याच्या जवळ येऊन म्हणाली “ काका हे घ्या तुमच्या मुलाला आमच्या काढून  गिफ्ट!!” एवढ म्हणत ते बाप लेक गाडीत बसून निघून हि गेले.  आयुष्यात पहिल्यांदाच मुलाच्या वाढदिवसाच”गिफ्ट” मिळाल्याचा आनंद त्यच्या चेहऱ्यावर एक अश्रू च्या रुपात बाहेर पडला ,कार च्या मिरर मध्ये साहेब त्याच्या चेहर्यावरच आनंद बघत होते ......

*******************************************************************************

Comments

Popular posts from this blog

आठरे-पाटील

मला भावलेली माणसे : ****आठरे-पाटील( नाना) *** २००५ सालच्या दरम्यानची गोष्टआहे.मी पुण्यातून दुध डेअरी ची रिपेअरिंग ची काम करत असताना छोटी मोठी प्रोजेक्ट घ्यायचा प्रयत्न करत होतो आणि मला नगर जिल्ह्यातलं एक गावामध्ये एक एजन्सी कडून जुनी मशीन्स १नवीन दुध डेअरी मध्ये बसवण्याच काम मिळाल होतं.मला सांगण्यात आल होतं कि तिथ जाऊन "आठरे –पाटील (नाना)" ना भेटा. ठरल्याप्रमाणे मी त्या अडनिड गावी (आता न ाव आठवत नाही गावाचं!) गेलो.आतापर्यंत ३ वर्ष झाले होते मी व्यवसाय सुरु करून आणि महाराष्ट्रातील बऱ्याच दुध डेअरी ना काम निमित्ताने जाण्याचा योग आला होता.त्या मुळे डेअरी चा चेअरमन कसा असतो हे चांगलाच माहित झालं होता. कुठल्या ना कुठल्या पक्षाची पार्श्वभूमी असलेल्या व पांढरे खादीचे कपडे,ती नवीन घेतलेली स्कर्पिओ किवा तत्सम गाडी, आणि बाकीचा लवाजमा, ऑफिस च्या बाहेर ताटकळत बसलेले कुठल्या ना कुठल्या अपेक्षेने बसलेले लोक हे मी आत्ता पर्यंत पाहिलेले वास्तव होते.( अर्थात काही सन्माननीय अपवाद होते पण परिस्थिती साधारण सारखीच होती सगळी कडे) तोच दृष्टीकोन घेऊन मी ती डेअरी शोधत पोहचलो. अर्धवट बांधकाम चालू ...

A man with only hand

A man with only hand  आज रात्री माझ्या वर्कशॉप वर night शिफ्ट चालू असल्यामुळे मी पण थांबून माझा काही काम करत बसलो. laptop वर संदीप माहेश्वरींच्या स्पीच ची एक क्लीप लाऊन ठेवली होती, ती ऐकाताना त्यातील एक कथा फार आवडली म्हणून ती शेअर करतो आ हे. हि कथा आहे क्यारली नावाच्या हंगेरियन सैन्यामधल्या एक पिस्टल शुटर ची. त्याने पिस्टल शुटींग मध्ये मोठ नाव केलेलंआणि राष्ट्रीय स्तरावरच्या बऱ्याच स्पर्धा जिंकल्या होत्या. १९३८च्या एका ट्रेनिंग कॅम्पमध्ये त्याच्या उजव्या हातामध्ये ह्यांडग्रेनेड चा स्फोट होऊन तो हात कायमचा वापरण्यास अयोग्य झाला, ज्या हाताने तो पिस्तुल शुटींग मध्ये बक्षीस मिळवायचा तो हातच निकामी झाल्यावर एखाद्याने खरा तर त्या क्षेत्रातल करिअर संपवल असत .लोकांना हि असच वाटलंपण त्याने काय नाही त्या पेक्षा काय आहे या कडे लक्ष दिलं आणि दवाखान्यातून बाहेर पडल्यावर त्याने डाव्या हाताने पिस्तुल शुटींग ची प्रक्टिस सुरु केली . १ वर्षाच्या प्रचंड प्रक्टिस नंतर तो १९३९च्या राष्ट्रीय स्पर्धेमध्ये त्याने त्याच्या डाव्या हाताने प्रथम पारितोषिक पटकावले, आणि लोकांना तोंडात बोट घालायला लावले, त्य...